Теріс қара мына шегіп тұрған шөп түтіннен, Сен апардың, иә, сен апардың бұл жолға өмірде. Қателесіп түзу жолға түсу қиын бұл өмірде, Өкініштің оты өртеп барады-ау сенім де. Көз алдың тұман, санаңды улаған қара түн, Қайда сол көкке самғаған асқақ қанатың? Жалғанның боғын жұпар деп иіскеп мас болдың, Ұмыттың ба бауырым, топырақ — соңғы панатың? Түтінмен бірге таусылып өмір қарқыны, Сүйрейді сені нәпсінің ауыр шынжыры. Айнаға қара, танымай қалдың ба өзіңді, Бұл жолдың соңы — тамұқтың ащы запыры. Алла алдында қалмайықшы бос өмір деп, Бұл фәни — шаң басып жатқан қабір ме? Бүгін ойлан, ертең кеш болуы мүмкін, Жүрекке үн қат, бауырым, тірі ме? Түтінмен бірге өтіп жатыр өмір де, Жалған жолдар апармайды жеңіске. Бір сәт тоқта, ойланшы сен бүгін, Ертең кеш боп қалмасын өмірде. Суық қабырға, тар лақатта жалғыз қаласың, Ол жерде кімнен, қай жақтан шипа табасың? «Шөп» емес, сонда істеген ісің сөйлейді, Қара жер басса — қай жерден орын аласың? Бір түтін үшін жоғалтпа ғұмыр бағыңды, Күлге айналдырып жіберме таза жаныңды. Бір сәттік ләззат ертеңгі өкініш болар, Кім көтереді сонда жүрек жараңды? Бір сәт тоқта да жүрекке сұрақ қой, Кімсің сен, қайда барасың, ойлан бой. Өмір қысқа, уақыт зымырап барады, Оян бауырым, әлі де кеш емес қой. Алла алдында қалмайықшы бос өмір деп, Бұл фәни — шаң басып жатқан қабір ме? Бүгін тәубе ет, ертең кеш болуы мүмкін, Жүрегіңе жарық берсін иман нұр. Түтін емес, ақ жол таңда өмірде, Жалған емес, ақиқат бар көңілде. Бір қадам шындық жаққа жасасаң, Жарық табарсың ақырғы өмірде.