“Seni Bulana Kadar” (Kıta 1) Yollarım hep eksik, biraz da yorgundu Kalbim susmayı senden önce öğrendi Geceler uzundu, sabahlar soğuk Adını bilmeden seni özledim (Ön Nakarat) Bir şey eksikti hep içimde Adını koyamadım Meğer senmişsin de Ben geç anlamışım (Nakarat) Ta ki seni görene kadar Renklerim soluktu, dünya uzaktı Bir anda değişti her şey Kalbim ilk kez doğruyu buldu Ta ki seni sevince kadar Kırık yanlarım bile sustu Sen “gel” dedin ya bana Ben o an kendimi buldum (Kıta 2) Herkes biraz yarım, biraz da yabancı Senle tamamlandım sanki ansızın Bir bakışın yetti, sustu iç sesim İlk kez korkmadan “kal” dedim (Ön Nakarat) Kaçtığım ne varsa dün Bugün sana çıktı Bütün yollarım meğer Sana varmakmış aslında (Nakarat) Ta ki seni görene kadar Renklerim soluktu, dünya uzaktı Bir anda değişti her şey Kalbim ilk kez doğruyu buldu Ta ki seni sevince kadar Kırık yanlarım bile sustu Sen “gel” dedin ya bana Ben o an kendimi buldum (Köprü) Belki de kader dediğin Tam da böyle bir şey Kaybolursun durmadan Biri çıkar… “evin” der (Son Nakarat) Ta ki seni görene kadar Hiçbir şey bu kadar gerçek değildi Şimdi ne varsa içimde Hepsi sana ait gibi